Etappe 2: de eerste week
Op 1 juli vertrok Rob samen met Hein naar Noorwegen om vanaf de Bodø ruim 1.300 kilometer te fietsen naar Oslo. Deze fietstocht is de tweede etappe van zijn bijzondere reis voor Down2Europe door heel Europa.
Sinds de start vanaf Bodø door het mooie Noorse landschap is er van alles gebeurd. Hieronder lees je Rob’s reisverslag van de eerste week.
Dag 1 Bodø → Reipa
Het is tijd voor de tweede etappe. In Bodø eerst de fietsen weer rijklaar gemaakt, de tassen ingepakt en nog een laatste keer gecontroleerd of alles mee was. Zodra de eerste meters gereden waren, voelde het meteen weer vertrouwd. Alsof er helemaal geen pauze tussen had gezeten.
De eerste kilometers gingen nog door de stad, maar al snel maakten de huizen plaats voor fjorden, rotsen en de eerste klimmetjes. Noorwegen begint eigenlijk nooit rustig. Je denkt een vlak stuk te krijgen, maar voor je het weet rijd je weer omhoog. Gelukkig werkte het weer goed mee. Geen regen, af en toe zelfs een zonnetje en temperaturen waarbij je eindelijk eens niet direct drie lagen kleding nodig hebt.
Onderweg lunchten we met soep en tonijnwraps. Dat begint inmiddels een terugkerend thema te worden. Niet heel culinair, maar het doet precies wat het moet doen. Daarna weer verder langs de kust, waar de weg voortdurend op en neer bleef golven.
Aan het einde van de dag kwamen we aan op de camping bij Reipa. We waren allebei doorweekt van het zweet, maar dat was een stuk prettiger dan doorweekt van de regen. De tweede etappe was begonnen en het voelde meteen weer als vanouds.
Dag 2 Reipa → Poolcirkel
De dag begon ontspannen. Niet omdat er weinig op het programma stond, maar omdat alles draaide om de ferry’s. In Noorwegen bepalen die vaak je dagindeling. Te vroeg vertrekken heeft weinig zin en te laat komen betekent soms uren wachten.
Het bleek precies goed uit te pakken. We reden de boot op en konden daarna weer verder richting de poolcirkel. Lang duurde het droge weer alleen niet. Al snel begon het te regenen en veranderde de route opnieuw in een aaneenschakeling van natte wegen, lange klimmen en koude afdalingen.
Toch was er één moment waar we deze dag voor reden: de Poolcirkel. Een bijzondere plek, niet alleen omdat het een bekende grens is, maar ook omdat je merkt dat je inmiddels echt een flink stuk Noorwegen hebt afgelegd. Even een foto, rondkijken en daarna toch maar weer verder. Het weer wacht namelijk op niemand.
Aan het einde van de middag waren we allebei behoorlijk koud geworden. Gelukkig stond er een cabin op ons te wachten, zodat alle natte spullen eindelijk konden drogen. Buiten bleef het regenen, maar binnen voelde het ineens een stuk comfortabeler. Soms is een droge vloer en een warme ruimte alles wat je nodig hebt om weer zin te krijgen in de volgende dag.
Dag 3 Poolcirkel → Leirfjord
Als je ’s morgens wakker wordt en het geluid van regen op het dak hoort, weet je eigenlijk al hoe de dag gaat verlopen. Vandaag bleek daarop geen uitzondering. Regenpakken aan, tassen weer op de fiets en gewoon beginnen.
Het grootste deel van de dag stond in het teken van doorfietsen. Lange klimmen, natte afdalingen en onderweg vooral bezig zijn met warm blijven. Juist op dat soort dagen merk je hoe belangrijk een goed tempo is. Niet te hard, want dan zweet je alles nat. Niet te rustig, want dan krijg je het koud.
Tussen de buien door hadden we gelukkig genoeg tijd om onderweg wat te praten. Dat maakt de kilometers een stuk makkelijker. Uiteindelijk besloten we de planning iets los te laten. Nog tientallen kilometers door de regen fietsen voelde niet echt als een goed idee, dus zochten we een cabin vlak bij de ferry.
Achteraf was dat waarschijnlijk de beste beslissing van de dag. Alles kon drogen, wij konden opwarmen en morgen lag de weg er ook nog gewoon. Soms is verstandig zijn belangrijker dan koppig vasthouden aan het oorspronkelijke plan.
Dag 4 Leirfjord → Tjøtta
De dag begon zoals de vorige geëindigd was: met regen. Inmiddels raken we er bijna aan gewend. Regenpak aan, hopen dat het onderweg ergens droog wordt en gewoon beginnen met fietsen. Dat laatste lukt eigenlijk altijd wel.
Na een paar stevige klimmen werd duidelijk dat vandaag niet de dag was om koste wat kost de geplande honderd kilometer vol te maken. De regen bleef aanhouden, het was koud en de afdalingen maakten het er niet aangenamer op. Soms moet je accepteren dat het weer vandaag wint.
Onderweg dacht ik nog aan Malfred en wat hij eigenlijk betekent tijdens zo’n tocht. Niet zozeer de persoon, maar de waarden die ik met hem associeer: hartelijkheid, vertrouwen op je eigen gevoel en verantwoordelijkheid nemen voor de mensen om je heen. Juist als je moe bent en de omstandigheden tegenzitten, krijgen dat soort gedachten ineens meer betekenis.
Aan het eind van de middag besloten we daarom een cabine te nemen in plaats van verder te zoeken naar een camping. Warme kleren, een douche en voor het eerst sinds de start een biertje. Soms voelt dat als pure luxe. Morgen gaat het waarschijnlijk gewoon weer regenen, maar vandaag was dit precies de juiste keuze.
Dag 5 Tjøtta → Kjella
De ochtend begon met een ferry en daarna eigenlijk direct weer met regen. Van lichte motregen tot flinke buien, alles kwam voorbij. Gelukkig werd het rond lunchtijd even droog, precies lang genoeg om in een bushokje een warme maaltijd te maken. Op zo’n moment besef je hoe weinig er nodig is om weer goede moed te krijgen.
Het absolute hoogtepunt van de dag kwam een paar uur later. Langs de kant van de weg stonden ineens twee elanden, een flinke stier en een koe. Ze bleven rustig staan terwijl wij langzaam voorbij reden. Zo’n ontmoeting maakt meteen de hele dag goed.
De avond ervoor hadden we tijdens het eten nog een leuk gesprek met de eigenaar van het hotel. Hij vertelde enthousiast over de Noorse zalmkwekerijen en hoeveel techniek daar tegenwoordig achter schuilgaat. Grappig hoe je tijdens zo’n reis soms iets leert over een onderwerp waar je normaal nooit bij stilstaat.
Na de laatste ferry volgde nog een stevige klim naar onze cabin. Net op tijd, want nog geen paar minuten later begon het opnieuw hard te regenen. Dat begint inmiddels bijna een dagelijks ritueel te worden.
Dag 6 Kjella → Lund
Vandaag viel er weinig nieuws te fotograferen. Grijze luchten, laaghangende bewolking en regen zorgen ervoor dat het landschap er heel anders uitziet dan op de ansichtkaarten. Toch blijft het bijzonder hoe snel je je daarop aanpast.
Onderweg hadden we het over de vraag wat nu eigenlijk de grootste moraalkiller is tijdens zo’n fietstocht. Regen? Wind? Kou? Spierpijn? Eigenlijk bleek geen van die dingen echt doorslaggevend te zijn. Je moppert er even over en daarna fiets je gewoon weer verder.
Met ruim negenhonderd hoogtemeters in zo’n zestig kilometer was het opnieuw een pittige dag. Vooral de kou begon langzaam vervelend te worden. Uiteindelijk hebben we daarom toch maar schoenhoezen gekocht. Niet heel spannend, maar waarschijnlijk wel de beste aankoop van deze etappe.
Morgen wordt opnieuw een natte dag, maar dit keer beginnen we tenminste met droge sokken. Soms zit het verschil tussen een goede en een slechte dag in iets heel kleins.
Dag 7 Lund → Namsos
Na een kwartiertje fietsen stond de dag ineens volledig op zijn kop. Er klonk een vreemd geluid achter op de fiets en even later bleek de derailleurhanger afgebroken te zijn. Op dat moment schiet er van alles door je hoofd. Kunnen we nog verder? Is dit onderweg te repareren? Of houdt het avontuur hier voorlopig op?
Gelukkig bleek al snel dat Noren ontzettend behulpzaam zijn. Een stel dat stopte, dacht direct mee en wees ons de weg naar een fietsenmaker in de buurt. Daar begon het volgende geluksmoment. Tussen een grote bak met oude onderdelen bleek precies de juiste derailleurhanger te liggen. Alsof hij erop had liggen wachten.
Na wat sleutelwerk schakelde de fiets weer, alsof er niets gebeurd was. Ongelooflijk hoeveel verschil zo’n klein onderdeel kan maken.
Achteraf was het misschien wel de mooiste les van vandaag. Je kunt nog zo goed plannen, uiteindelijk gebeurt er onderweg altijd iets onverwachts. Dan helpt het enorm als mensen bereid zijn mee te denken en een handje te helpen. Dankzij een beetje creativiteit en een flinke dosis Noorse vriendelijkheid konden we dezelfde dag gewoon weer verder richting Namsos.
Deel jouw verhaal
Heb jij een verhaal, ervaring of inzicht over het leven met Downsyndroom? Deel het met ons! Geen zorgen, dit kan ook anoniem. Of je nu ouder, broer, zus, zorgprofessional of ervaringsdeskundige bent—jouw verhaal doet ertoe. Samen kunnen we laten zien dat niemand er alleen voor staat, meer openheid creëren en taboes doorbreken.
Vertel, inspireer en verbind. Onze verhalen brengen ons dichter bij elkaar! 💙