Etappe 2: de Tweede week
Op 1 juli vertrok Rob samen met Hein naar Noorwegen om vanaf de Bodø ruim 1.300 kilometer te fietsen naar Oslo. Deze fietstocht is de tweede etappe van zijn bijzondere reis voor Down2Europe door heel Europa.
Sinds de start vanaf Bodø door het mooie Noorse landschap is er van alles gebeurd. Hieronder lees je Rob’s reisverslag van de tweede week.
Dag 8 – Namsos → Steinkjer
De dag begon zonder grote verrassingen. Geen pech, geen ferry’s en ook geen regen die de plannen in de war schopte. Gewoon een lange rit voor de boeg. Met ruim 115 kilometer en zo’n 1.100 hoogtemeters wisten we dat het geen gemakkelijke dag zou worden.
Onderweg bleef het landschap voortdurend veranderen. De benen deden gelukkig goed hun werk, maar de rug werkte niet helemaal mee. Ook de derailleur schakelde nog steeds niet zoals we hadden gehoopt. Het waren geen grote problemen, maar wel van die kleine dingen die je de hele dag blijft voelen.
Tijdens de lunch besloten we voor fish & chips te gaan. Een prima idee op dat moment, maar de laatste vijfentwintig kilometer voelden daarna ineens een stuk zwaarder. Soms kom je er pas onderweg achter dat niet iedere maaltijd even geschikt is voor een lange fietsdag.
Aan het einde van de middag kwamen we aan in Steinkjer. Geen spectaculaire dag, maar wel weer een flinke stap dichter bij Trondheim. En voor morgen stond eindelijk iets op de voorspelling waar we al een tijdje naar uitkeken: zon en aangename temperaturen.
Dag 9 – Steinkjer → Trondheim
Na dagen van regen en kou voelde het bijna onwerkelijk om ’s morgens in korte mouwen en korte broek te vertrekken. Eindelijk was daar het weer waar we al zo lang op hadden gehoopt. De route bleef pittig, met flink wat hoogtemeters, maar onder een blauwe lucht ziet alles er net iets vriendelijker uit.
Langs de Trondheimfjord werd opnieuw duidelijk waarom Noorwegen zo bijzonder is. Iedere klim leverde weer een nieuw uitzicht op. Onderweg raakten we aan de praat met een fietser die al maanden onderweg was vanuit Gibraltar. Het uitwisselen van verhalen maakte de pauze minstens zo bijzonder als de route zelf.
Alsof de reis ons eraan wilde herinneren dat alles nooit helemaal vlekkeloos verloopt, brak bij aankomst ook nog de zadelpen van mijn fiets. Na de problemen met de derailleur was dat opnieuw een onverwachte tegenvaller.
Toch overheerste vooral het vertrouwen dat het ook dit keer weer goed zou komen. Morgen eerst langs de fietsenmaker en daarna verder richting de Noorse bergen.
Dag 10 – Trondheim → Rennebu
De dag begon in de werkplaats van een fietsenmaker in Trondheim. Na de pech van de afgelopen dagen was het tijd om alles weer in orde te maken. Met een nieuwe derailleur, een nieuwe zadelpen en de hulp van een enthousiaste monteur stond de fiets al snel weer klaar voor de volgende etappe. De koffie en gastvrijheid maakten het bezoek minstens zo prettig als de reparatie zelf.
Daarna begon misschien wel de mooiste rit van deze reis. Steile gravelklimmen, stukken tot negentien procent en afdalingen waarbij de snelheid flink opliep. Op zulke momenten merk je hoeveel vertrouwen je hebt in je materiaal én in elkaar.
Na honderd kilometer vonden we een rustige plek om te wildkamperen. Een simpele wasbeurt onder een ijskoude kraan voelde verrassend verfrissend en terwijl de thee stond te trekken brak de zon eindelijk door.
Het was een dag waarop alles samenkwam: pech die werd opgelost, uitdagende kilometers en opnieuw de gastvrijheid van mensen die je onderweg ontmoet.
Dag 11 – Rennebu → Dombås
Vandaag stond misschien wel de zwaarste etappe van de reis op het programma. Al vroeg begonnen de steile gravelwegen en met ruim 130 kilometer en meer dan 1.700 hoogtemeters wisten we dat het een lange dag zou worden.
Halverwege begon de vermoeidheid echt toe te slaan. De energie raakte langzaam op, precies totdat we een uitgebreid buffet tegenkwamen. Soms komt zoiets precies op het juiste moment. Met een goed gevulde maag konden we de lange klim naar ruim duizend meter hoogte weer met frisse moed beginnen.
Boven werden we beloond met weidse uitzichten en een lange afdaling. Alleen de tegenwind wist zelfs daar nog een klein beetje werk van te maken.
Aan het einde van de dag kwamen we aan op de camping in Dombås. Een warme douche en een kop thee waren meer dan verdiend. Het voelde alsof we het zwaarste deel van deze etappe achter ons hadden gelaten.
Dag 12 – Dombås → Ringebu
Na dagen in de bergen begon de ochtend ineens heel anders. De temperatuur was in korte tijd opgelopen naar ruim vijfentwintig graden. Waar we kort daarvoor nog in extra lagen kleding fietsten, voelde het nu alsof de zomer in één keer was begonnen.
De warmte kostte meer energie dan verwacht. Tijdens de lunch namen we een hamburger, maar vooral de plotselinge overgang van frisse berglucht naar zomerse temperaturen maakte de dag zwaarder dan gedacht. De benen wilden simpelweg niet meer hetzelfde als een paar dagen eerder.
Ook het landschap veranderde langzaam. De uitgestrekte bergwegen maakten plaats voor drukkere wegen, campers en steeds meer toeristen. Het voelde alsof we langzaam het zuiden van Noorwegen binnenreden.
Na ruim honderd kilometer vonden we een camping voor de nacht. Voor het eerst deze reis kwamen de oordoppen tevoorschijn. Nog ongeveer tweehonderd kilometer te gaan, en Oslo begon steeds dichterbij te komen.
Dag 13 – Ringebu → Hamar
Vandaag wilden we een flinke stap richting Oslo zetten. Al vroeg zaten de eerste vijftig kilometer erop en de benen voelden verrassend goed. Ook de warmte was inmiddels een stuk beter te verdragen dan de dag ervoor.
Onderweg bleef Noorwegen ons nog een paar keer verrassen met onverwachte gravelstroken en korte, steile klimmetjes. Tijdens de lunch in Lillehammer ontmoetten we een Duitse fietser die ondanks een valpartij en vijf hechtingen zijn reis gewoon had voortgezet. Dat soort verhalen zetten je eigen uitdagingen meteen weer in perspectief.
Na een lange dag bereikten we onze cabin bij Hamar. De benen waren moe, net als de rest van het lichaam, maar het voelde goed om te weten dat Oslo nog maar één dag fietsen verwijderd was.
Na weken onderweg begon het einde van deze etappe nu echt dichtbij te komen.
Dag 14 – Hamar → Oslo Airport
De laatste fietsdag begon nog met een kleine tegenslag. Al snel bleek een spaak gebroken te zijn. Door hem los te maken en voorzichtig om kuilen heen te sturen, konden we gelukkig toch verder. Na alles wat er deze reis al was gebeurd, voelde ook dit als een probleem dat gewoon opgelost moest worden.
De laatste kilometers richting Oslo Airport verliepen onder een stralende zomerzon. Het was bijzonder om te beseffen hoeveel het weer onderweg veranderd was. Van koude regendagen in het noorden naar bijna dertig graden aan het einde van de reis.
Bij het hotel pakten we de fietsen in en regelden we alles voor de terugreis. Daarna was het tijd om samen het glas te heffen op twee weken vol avontuur. In veertien dagen fietsten we ongeveer 1.400 kilometer en ruim 14.000 hoogtemeters, met regen, zon, pech, prachtige landschappen en veel bijzondere ontmoetingen.
Etappe twee zat erop. En terwijl deze reis werd afgesloten, diende het volgende avontuur zich alweer aan: volgend jaar verder, van Oslo naar Berlijn.
Deel jouw verhaal
Heb jij een verhaal, ervaring of inzicht over het leven met Downsyndroom? Deel het met ons! Geen zorgen, dit kan ook anoniem. Of je nu ouder, broer, zus, zorgprofessional of ervaringsdeskundige bent—jouw verhaal doet ertoe. Samen kunnen we laten zien dat niemand er alleen voor staat, meer openheid creëren en taboes doorbreken.
Vertel, inspireer en verbind. Onze verhalen brengen ons dichter bij elkaar! 💙